De VLAM doet al jaren haar uiterste best om het West-Vlaamsche vlees te promoten. De euforie bij de overwinning van Yves Leterme heeft ondertussen plaats gemaakt voor enige wrok en wrevel. Sinds Yves zijn troon probeert te bestijgen heeft geen varken meer het journaal van 19u gehaald. Ja ik weet dat de nota’s van Dehaene met eigenaar in HD en op breedbeeld pijnlijk scherp waren, maar daar heeft de vleesindustrie weinig boodschap aan.
Omdat West-Vlaanderen in het verleden zeer sterk was in het uitzenden van zijn zonen, ga maar eens na in hoeveel landen Lernaut&Hauspie bedrijven hadden, mikt de VLAM nu duidelijk op de internationale markt.
Het Britneyke kunnen we ze nog vergeven maar het stevige lobbywerk dat ertoe geleid heeft dat afzakbroeken niet langer verboden zijn in Florida, nee daar kan ondergetekende niet mee leven. Toen ik op de lagere school zat leerden ze ons hoe je volgens de regels van de kunst het adres op een enveloppe moest schrijven. Indien bleek dat je blaas niet groot genoeg was om deze opdracht zonder pitstop tot een goed einde te brengen dreigde het ‘sponsenbroekje’ als substituut voor je nat maar wel sociaal aanvaard exemplaar. Geen van beide broekjes werd onder de heup gedragen! Zelfs in de jaren ’80 stond de technologie al ver genoeg om een ‘one size fits all’-bermuda te maken. De afzakbroek is dan ook een teken van onwil en niet van onkunde. Dit fenomeen kan ook niet afgedaan worden als een door testosteron ingegeven modelapsus. De meest modebewuste kopers van allen, meisjes tussen 14 en 18, storten zich immers ook op de voor hun beschikbare variant van de afzakbroek, nl. de ‘miss sixty taille basse’. Ach Van het Groenewoud zei het al eerder ‘ze maken ons kapot meneer’.
Ceinturen en bretellen zijn aan de moderne westerling niet meer besteed, de ouderdom heeft blijkbaar de weg naar mijn kathedraal gevonden en valt aan daar waar deze het zwakst is ‘de modeschakel’.
Maar een kind van de jaren ’80 kraakt zo snel niet, wij zijn immers opgegroeid met ‘Jan zonder vrees’ en daar kan geen leger teletubbies tegenop. Waar een wil is, is een weg en die weg ligt in ... Oeganda! Daar is de West-Vlaamse lobby slechts een schim en moet zelfs de minirok eraan geloven. 11949km tussen Uganda en Windsor, waarvan een stevig aantal gezwommen mag worden. Ergens daar tussenin ligt Ribeira Grande, een deel van Kaap Verdië, daar moet het goed vertoeven zijn! Vrouwen in minirokken en mannen in een deftige bermuda meer moet dat niet zijn meneer. En voor al wie het waagt die dress-code te doorbreken dreigt de sponsenbroek!
Omdat West-Vlaanderen in het verleden zeer sterk was in het uitzenden van zijn zonen, ga maar eens na in hoeveel landen Lernaut&Hauspie bedrijven hadden, mikt de VLAM nu duidelijk op de internationale markt.
Het Britneyke kunnen we ze nog vergeven maar het stevige lobbywerk dat ertoe geleid heeft dat afzakbroeken niet langer verboden zijn in Florida, nee daar kan ondergetekende niet mee leven. Toen ik op de lagere school zat leerden ze ons hoe je volgens de regels van de kunst het adres op een enveloppe moest schrijven. Indien bleek dat je blaas niet groot genoeg was om deze opdracht zonder pitstop tot een goed einde te brengen dreigde het ‘sponsenbroekje’ als substituut voor je nat maar wel sociaal aanvaard exemplaar. Geen van beide broekjes werd onder de heup gedragen! Zelfs in de jaren ’80 stond de technologie al ver genoeg om een ‘one size fits all’-bermuda te maken. De afzakbroek is dan ook een teken van onwil en niet van onkunde. Dit fenomeen kan ook niet afgedaan worden als een door testosteron ingegeven modelapsus. De meest modebewuste kopers van allen, meisjes tussen 14 en 18, storten zich immers ook op de voor hun beschikbare variant van de afzakbroek, nl. de ‘miss sixty taille basse’. Ach Van het Groenewoud zei het al eerder ‘ze maken ons kapot meneer’.
Ceinturen en bretellen zijn aan de moderne westerling niet meer besteed, de ouderdom heeft blijkbaar de weg naar mijn kathedraal gevonden en valt aan daar waar deze het zwakst is ‘de modeschakel’.
Maar een kind van de jaren ’80 kraakt zo snel niet, wij zijn immers opgegroeid met ‘Jan zonder vrees’ en daar kan geen leger teletubbies tegenop. Waar een wil is, is een weg en die weg ligt in ... Oeganda! Daar is de West-Vlaamse lobby slechts een schim en moet zelfs de minirok eraan geloven. 11949km tussen Uganda en Windsor, waarvan een stevig aantal gezwommen mag worden. Ergens daar tussenin ligt Ribeira Grande, een deel van Kaap Verdië, daar moet het goed vertoeven zijn! Vrouwen in minirokken en mannen in een deftige bermuda meer moet dat niet zijn meneer. En voor al wie het waagt die dress-code te doorbreken dreigt de sponsenbroek!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten