De Niagara watervallen zijn dé bezienswaardigheid die je MOET gezien hebben als je in zuidelijk Ontario bent. De Niagara watervallen worden ook steevast verkeerd uitgesproken door Belgen. Laat de tweede a- voor wat ze is en je komt al aardig in de buurt.
Ik heb onzettend lang gewacht om naar Niagara te gaan omdat ik wist dat er een klimgebied in de buurt was. Op en neer rijden enkel om wat water te zien vallen leek me dan ook verloren moeite. De watervallen zelf zijn echt meer dan de moeite om te bezoeken. De Amerikaanse zijde is maar pover en hun zicht op de watervallen nog minder dan dat. Aan Canadese zijde heb je de horseshoe falls, ik veronderstel zo genoemd omdat ze de vorm van een hoefijzer hebben. ‘Bigger & Better in the US’ is hier dus niet van toepassing. Niagara zelf is om misselijk van te worden. Een grote toerist trap! Je bent 20 dollar kwijt om je Chrysler te stallen en neon lijkt hier de opmars van de spaarlamp aardig te weerstaan.
10km Noordelijker dan de eigenlijke watervallen ligt de Niagara Gorge. Je kan hier GRATIS! wandelen. Net aan de eigenlijke watervallen kan je voor 10 dollar de benen strekken op een 50ft stukje boardwalk. Een stalen trap brengt je tot in de Gorge zelf, de eerste boulders liggen net om de hoek als je naar rechts gaat. Geen gezeul en gezever met topo’s hier! Gewoon kijken en klimmen waar je zin in hebt of wat er leuk uit ziet. Het is wel sterk aanpassen aan de kalksteen. Geen über friction zoals in Bleau dus maar wel de gepolijste en gladde grepen en voetsteunen van Freyr. Geen wachtrijen of drukte hier, je komt meer wandelaars en picknickers tegen dan klimmers. Later op de dag (rond een uur of 4) komen de Torontonians toe maar ook hier geen overvloed aan klimmers.
De boulders liggen in ‘velden’ verspreid over het bos, allemaal op +/- 5 min wandelen van mekaar. Een local is handig al was het maar om te weten waar je best kan opwarmen.
Uitpakken heb ik hier niet echt gedaan, daarvoor heb ik teveel de nadruk gelegd op routes in de klimzaal en het gebrek aan kalksteen bouldering deed de rest. Er liggen wel heel wat mooie problemen en enkele leuke highball boulders die echt de moeite waard zijn.
Ik kom hier wel nog eens terug denk ik maar het is minder aantrekkelijk dan de Red River Gorge
PRO:
Dichtbij Windsor (+/3u rijden)
Ideale combinatie met de Niagara waterfalls
(wandeling/boulderen)
niet druk
ontzettend mooie omgeving!
CON:
Kalksteen (zéér glad!)
weinig/geen slopers
dinsdag 9 juni 2009
Red River Gorge
7 uur zuidelijker dan Windsor ligt Cincinnati. Als je nog even langer in de auto blijft zitten kom je uiteindelijk aan in Kentucky. Je zou hier makkelijk op 5uur kunnen zijn, maar je kan geen meter te snel rijden door Ohio. De state troopers and highway patrol staat hier immers altijd paraat. Ohio, dat is ‘God loving country’! Zelfs als je je beperkt tot de highway kan je niet naast de ‘love Jesus’, ‘Jesus is coming be prepared’, tot zelfs een gigantisch standbeeld (+/- 20m hoog) van Jezus die geknield in een vijver naar de hemel staart. Omdat wij enkel wisten dat Jebus achter een bocht lag, hebben we de eerste uren elk veld en elke heuvel afgespeurd om toch maar en glimps van de herderszoon op te vangen.
In Lexington mag je de snelweg af om door te bollen tot in Livingston, waar de camping ‘miguels pizza at the red’ is. Voor 2 dollar pp/per nacht kan je hier slapen. Om te douchen moet je coupons kopen, of niet douchen. Ik koos voor het tweede. Van Miguel kan je ’s ochtends (vanaf 7 AM)een omelet (4 toppings naar keuze) of wafels kopen voor 5 dollar (US) en voor een extra dollar krijg je er een liter ‘organic coffee’ bij. Je kan dus niet super vroeg vertrekken als je niet zelf wilt koken in de ochtend maar de koffie is zeker de moeite om op te wachten! ’s Avonds kan je bij Miguel ook terecht voor pizza’s (18 dollar US voor een pizza die je makkelijk met 2 kan delen). Je kan zelf de toppings voor je pizza kiezen en tenzij je hier zwaar in de fout gaat zijn de pizza’s zeker het proberen waard.
'Drank is den Duvel' voor temptation island en Godlovin' USA. De camping ligt in een dry county, wat zoveel wil zeggen als: je kan hier geen bier kopen, maar je mag het wel drinken zolang niemand het ziet in het openbaar. Omdat de camping semi-public is moet je keukenrol rond je blikjes/flesjes draperen. Een gebruik dat naarmate het weekend vordert minder strikt wordt opgevolgd. Bier kan je kopen aan een echte redneck beershack, een groot uitgevallen caravan met daaraan een patio. Rond een uur of 6 tref je aardig wat klimmer op deze patio (6m lang & 1m breed) die genieten van die eerste pint. De beershack is niet open op de dag des heren, vooraf goed plannen als je tot maandag blijft dus. Uitgebreide keuze met oa. Leffe en Stella, een aanrader is de 'Blue Moon' een witbier uit de states dat ze brouwen volgens een Belgisch recept (al weet ik niet hoeveel daarvan waar is).
Genoeg over het niet-rots gedeelte van de trip. De Red River Gorge is ENORM populair, op het randje van belachelijk! Wil je enkele van de classics proberen kom je al makkelijk een rij wachtende tegen die, afhankelijk van de route, het midden houdt tussen de wachtrij voor de self-scanning aan de Delhaize en de rij aan de Crocantino in de Tiensestraat.
Dit gezegd zijnde, zijn meteen ook alle minpunten van de Red River Gorge op tafel. Je kan de drukte vermijden door goed na te denken bij de keuze van je gebied en routes. De populaire harde routes liggen er eerder desolaat bij vroeg op de voormiddag of later op de dag. Krachten sparen of vroeg op stooom komen is de boodschap als je meerdere pogingen in een classic (5 * beauties) wil trekken.
De rots zelf is zandsteen en het merendeel van de routes is overhangend tot sterk overhangend. Het heeft bij momenten wat weg van Berdorf, alleen vele malen groter! Zelfs al valt de regen met bakken uit de lucht kan je blijven klimmen in de meest overhangende gebiedjes. De approach is niet altijd de makkelijkste maar meestal wel vrij kort (onder de 30 min stappen). Een auto is een noodzaak! Maar dat is zo voor alles dat je in Noord-Amerika wil doen.
Kortom zeker de moeite waard om naar toe te gaan als je in de buurt bent. Het is niet voor niks dat Petzl hier een Rock Trip heeft gedaan en dat mensen van Montreal, Toronto en Texas naar hier ‘afzakken’.
Pro:
Zandsteen
Overhangend, van licht tot loeihard
Omgeving
Véél routes en nog potentieel voor meer
Goed behaakt
Cons:
Kan druk zijn, zeker in de herfst en op Amerikaanse feestdagen
Clipsticking is hier zowat standaard, het eerste setje hangt meestal vrij
hoog (weinig/geen voetsteunen om op de rots te geraken en vallen is
vaak geen optie)
In Lexington mag je de snelweg af om door te bollen tot in Livingston, waar de camping ‘miguels pizza at the red’ is. Voor 2 dollar pp/per nacht kan je hier slapen. Om te douchen moet je coupons kopen, of niet douchen. Ik koos voor het tweede. Van Miguel kan je ’s ochtends (vanaf 7 AM)een omelet (4 toppings naar keuze) of wafels kopen voor 5 dollar (US) en voor een extra dollar krijg je er een liter ‘organic coffee’ bij. Je kan dus niet super vroeg vertrekken als je niet zelf wilt koken in de ochtend maar de koffie is zeker de moeite om op te wachten! ’s Avonds kan je bij Miguel ook terecht voor pizza’s (18 dollar US voor een pizza die je makkelijk met 2 kan delen). Je kan zelf de toppings voor je pizza kiezen en tenzij je hier zwaar in de fout gaat zijn de pizza’s zeker het proberen waard.
'Drank is den Duvel' voor temptation island en Godlovin' USA. De camping ligt in een dry county, wat zoveel wil zeggen als: je kan hier geen bier kopen, maar je mag het wel drinken zolang niemand het ziet in het openbaar. Omdat de camping semi-public is moet je keukenrol rond je blikjes/flesjes draperen. Een gebruik dat naarmate het weekend vordert minder strikt wordt opgevolgd. Bier kan je kopen aan een echte redneck beershack, een groot uitgevallen caravan met daaraan een patio. Rond een uur of 6 tref je aardig wat klimmer op deze patio (6m lang & 1m breed) die genieten van die eerste pint. De beershack is niet open op de dag des heren, vooraf goed plannen als je tot maandag blijft dus. Uitgebreide keuze met oa. Leffe en Stella, een aanrader is de 'Blue Moon' een witbier uit de states dat ze brouwen volgens een Belgisch recept (al weet ik niet hoeveel daarvan waar is).
Genoeg over het niet-rots gedeelte van de trip. De Red River Gorge is ENORM populair, op het randje van belachelijk! Wil je enkele van de classics proberen kom je al makkelijk een rij wachtende tegen die, afhankelijk van de route, het midden houdt tussen de wachtrij voor de self-scanning aan de Delhaize en de rij aan de Crocantino in de Tiensestraat.
Dit gezegd zijnde, zijn meteen ook alle minpunten van de Red River Gorge op tafel. Je kan de drukte vermijden door goed na te denken bij de keuze van je gebied en routes. De populaire harde routes liggen er eerder desolaat bij vroeg op de voormiddag of later op de dag. Krachten sparen of vroeg op stooom komen is de boodschap als je meerdere pogingen in een classic (5 * beauties) wil trekken.
De rots zelf is zandsteen en het merendeel van de routes is overhangend tot sterk overhangend. Het heeft bij momenten wat weg van Berdorf, alleen vele malen groter! Zelfs al valt de regen met bakken uit de lucht kan je blijven klimmen in de meest overhangende gebiedjes. De approach is niet altijd de makkelijkste maar meestal wel vrij kort (onder de 30 min stappen). Een auto is een noodzaak! Maar dat is zo voor alles dat je in Noord-Amerika wil doen.
Kortom zeker de moeite waard om naar toe te gaan als je in de buurt bent. Het is niet voor niks dat Petzl hier een Rock Trip heeft gedaan en dat mensen van Montreal, Toronto en Texas naar hier ‘afzakken’.
Pro:
Zandsteen
Overhangend, van licht tot loeihard
Omgeving
Véél routes en nog potentieel voor meer
Goed behaakt
Cons:
Kan druk zijn, zeker in de herfst en op Amerikaanse feestdagen
Clipsticking is hier zowat standaard, het eerste setje hangt meestal vrij
hoog (weinig/geen voetsteunen om op de rots te geraken en vallen is
vaak geen optie)
donderdag 7 mei 2009
'ik bel nog wel'
Al 4 maanden houdt ze me bezig. Ik heb haar zien ontluiken van een schuchter maagdje tot een dartele deerne. Ze ziet iedereen zo geerne. Ze is niet graag alleen meneer.
Vorige week nam ik haar mee naar huis. Ik hoopte haar snel aan iedereen te kunnen voorstellen en de volgende stap te kunnen nemen.
Vandaag nam ze haar koffers. We beloven vrienden te blijven, maar ik weet wel beter. Ze is te groot en te omslachtig. God, bij momenten leek ze zelfs almachtig. Ze was een rebel! Het type dat geen weerstand duldt en niet over bomen lult.
Een druilerige lentedag drupt langzaam van me af, z’ is weg, ’t is af, het is gedaan. Een thesis is geen PhD. Het temperament van een amazone en de slagkracht van Jeanne d’Arc. Een parel dansend op een oliespoor, op en neer en soms naar voor. Als aan de zwaartekracht ontsnapt, een bloesem in de winternacht.
Onthoofd, verketterd en mondain. Door Newton genomen en weer uitgespuwd! Eens rebel, nu niet veel meer dan een ordinaire del. Gewogen en te zwaar bevonden. Maatje zero zou ze worden. Nog even strak diëten en klaar ermee.
Onderzoek is denken, zoeken en tailleren! Niet voor jezelf of voor haar, maar voor anderen die dan zeggen ‘klaar’.
Vorige week nam ik haar mee naar huis. Ik hoopte haar snel aan iedereen te kunnen voorstellen en de volgende stap te kunnen nemen.
Vandaag nam ze haar koffers. We beloven vrienden te blijven, maar ik weet wel beter. Ze is te groot en te omslachtig. God, bij momenten leek ze zelfs almachtig. Ze was een rebel! Het type dat geen weerstand duldt en niet over bomen lult.
Een druilerige lentedag drupt langzaam van me af, z’ is weg, ’t is af, het is gedaan. Een thesis is geen PhD. Het temperament van een amazone en de slagkracht van Jeanne d’Arc. Een parel dansend op een oliespoor, op en neer en soms naar voor. Als aan de zwaartekracht ontsnapt, een bloesem in de winternacht.
Onthoofd, verketterd en mondain. Door Newton genomen en weer uitgespuwd! Eens rebel, nu niet veel meer dan een ordinaire del. Gewogen en te zwaar bevonden. Maatje zero zou ze worden. Nog even strak diëten en klaar ermee.
Onderzoek is denken, zoeken en tailleren! Niet voor jezelf of voor haar, maar voor anderen die dan zeggen ‘klaar’.
maandag 27 april 2009
Onder den toren
Tante nonnekes zijn stilaan een uitstervend ras aan het worden. Priester wijdingen zijn een rariteit, die even gretig het nieuws halen als een kranige 87-jarige Australische yoga lerares die in plank op haar handen kan staan. Daar moet maar eens verandering in komen denken ze bij de Standaard, tevens de hoofdspammer van dienst in mijn inbox. Over smossen met wijwater wordt met geen woord gerept, over het uitzenden van Vlaamse zonen en dochters des te meer.
In de schaduw van de kerktoren kan je spruit het licht niet zien!
De Vlaamse klei ruilen voor andere grond is niet zonder risico’s, zo blijkt uit het boek dat ik van mijn advisor uit het arendsnest kreeg toegezonden. De bodem in Ontario heeft een aardig palmares van Vlaamse succesen opgebouwd. Van suikerbiet tot tabak, van studenten tot faculty members, een open geest en ‘handen om mee te werken’ dragen hier ontzettend ver.
‘Hij die zaait zal oogsten’, het oogsten is in Windsor (voorlopig) vrouwenwerk. Inge en Bieke zijn klaar/bijna klaar met hun thesis. Inge en Manu vertrekken op roadtrip door het Oosten van Canada. Dat moeten we vieren! Of is dat feestje dan toch voor de thesis? Wat de reden ook mag zijn, alle Vlaamse studenten zijn uitgenodigd om bij Walter en Marijke thuis te gaan Bourgondiën (als het nog geen werkwoord is moet het er dringend een worden). Sinterklaas hebben we ook in LaSalle mogen vieren met heerlijk eten in een ontzettend warm nest.
Mijn schrijfsels hebben het stadium van scheut nog niet bereikt, al zit dat er hopelijk weldra aan te komen. Mits veel zon zit een vroege oogst in het najaar er hopelijk nog in. Karel de Grote paste het drieslagstelsel in om bodemziekte in de landbouw te voorkomen. Wie ben ik om die primaire boerenkennis teontkrachten. Na twee semesters vol vakken, probeer ik in de zomer (snel!) mijn proposal te verdedigen en mijn gegevens te verzamelen, de herfst (en mid-einde van de zomer) hoop ik de ongewenste woorden te wieden tussen de rijen van zorgvuldig gekozen letters en cijfers met als einddoel het verdedigen van mijn thesis. Om de bodem niet te verzuren en de armen des te meer, staan er deze zomer een paar (voorlpig enkel korte) klimtrips op de agenda. Nestwarmte is een must voor huismussen en geschenk voor trekvogels. Ik heb mezelf dan ook een dons slaapzak aangeschaft (Marmot, Never Summer). Het relaas van mijn product test en test van de klimgebieden volgt hopelijk doorheen de zomer.
Hasta luego!
In de schaduw van de kerktoren kan je spruit het licht niet zien!
De Vlaamse klei ruilen voor andere grond is niet zonder risico’s, zo blijkt uit het boek dat ik van mijn advisor uit het arendsnest kreeg toegezonden. De bodem in Ontario heeft een aardig palmares van Vlaamse succesen opgebouwd. Van suikerbiet tot tabak, van studenten tot faculty members, een open geest en ‘handen om mee te werken’ dragen hier ontzettend ver.
‘Hij die zaait zal oogsten’, het oogsten is in Windsor (voorlopig) vrouwenwerk. Inge en Bieke zijn klaar/bijna klaar met hun thesis. Inge en Manu vertrekken op roadtrip door het Oosten van Canada. Dat moeten we vieren! Of is dat feestje dan toch voor de thesis? Wat de reden ook mag zijn, alle Vlaamse studenten zijn uitgenodigd om bij Walter en Marijke thuis te gaan Bourgondiën (als het nog geen werkwoord is moet het er dringend een worden). Sinterklaas hebben we ook in LaSalle mogen vieren met heerlijk eten in een ontzettend warm nest.
Mijn schrijfsels hebben het stadium van scheut nog niet bereikt, al zit dat er hopelijk weldra aan te komen. Mits veel zon zit een vroege oogst in het najaar er hopelijk nog in. Karel de Grote paste het drieslagstelsel in om bodemziekte in de landbouw te voorkomen. Wie ben ik om die primaire boerenkennis teontkrachten. Na twee semesters vol vakken, probeer ik in de zomer (snel!) mijn proposal te verdedigen en mijn gegevens te verzamelen, de herfst (en mid-einde van de zomer) hoop ik de ongewenste woorden te wieden tussen de rijen van zorgvuldig gekozen letters en cijfers met als einddoel het verdedigen van mijn thesis. Om de bodem niet te verzuren en de armen des te meer, staan er deze zomer een paar (voorlpig enkel korte) klimtrips op de agenda. Nestwarmte is een must voor huismussen en geschenk voor trekvogels. Ik heb mezelf dan ook een dons slaapzak aangeschaft (Marmot, Never Summer). Het relaas van mijn product test en test van de klimgebieden volgt hopelijk doorheen de zomer.
Hasta luego!
Abonneren op:
Posts (Atom)
