De comeback van de slipper

Terwijl de Turkse heilige in Benidorm naar een heruitzending van HT&D kijkt en de man uit het Noorden zijn slee laat pimpen door de brave jongens en meisjes van ‘West Coast Customs’ kraakt het in Laken. De Queen, u weet wel die dame uit dat andere Windsor, scoorde in 2007 belangrijke punten door podcasts te verspreiden van haar kerstboodschap. Nu al wat retro is terug in is dacht de King, die man uit Laken in 2008 nog beter te doen. Helaas kreeg de man de wind van voren toen het nieuws over zijn zelfsamengestelde mixcasettes uitlekte.
Diezelfde wind zorgt er hier in Windsor voor dat alles niet geheel volgens plan aan het verlopen is. Ondanks de nabijheid van de spoorweg worden mijn (onderzoeks)plannen als door kwade geesten gedwarsboomd en stranden de ontspoorde wagons in een sneeuwbank. Een derde poging op advisor en research proposal moet in 2009 dan maar lukken. Die jaren ervaring als Marklin machinist moeten toch ooit hun vruchten afwerpen. Een ander neveneffect van de windchill is dat het sociale leven nog minder is dan anders. Om de een of andere reden functioneert een mens niet zo goed in -32°C. Ook ik zit nu binnen van de christmas cookies te genieten en te wachten op een aanvaardbare temperatuur om te gaan lopen.

Albert zou zijn raadgevers al gratie hebben geschonken voor het walkman slippertje. Philip ligt echter nog steeds in een hoek ‘walkman is foei’ te prevelen. Gelukkig was er Geert Lambert om de vorst een hart onder de riem te steken. Hij gaf de koning de raad om flip-flops te dragen tijdens het voorlezen van zijn kerstboodschap. De vorst gaf niet thuis aan deze verdoken oproep tot brand placement en weigerde flip-flops, vroeger ook wel slippers genoemd, te dragen. Ondanks de mislukte sluikreclame lijkt de nieuwe naam SLP toch Vlaming te bereiken.
Zo nu en dan moet een mens zich heruitvinden om ‘hot’ te blijven. Dat hebben de politici geleerd van Madonna en Prince aka TAFKAP aka Prince. Dat een partij die vaker van naam lijkt te wisselen dan Puff Daddy (aka P. Diddy aka Sean Combs aka Diddy aka Mr. Lopez ...) niet meteen stabiliteit uitstraalt raakt Lambert’s koude kleren niet. Koud zal de man, wiens dubbele kin volgens een bepaalde fysiologie professor voldoende energie (vet) zou bevatten om een marathon op uit te lopen, niet snel hebben en stabiliteit is ook niet zijn hoofdprioriteit. Met Bert Anciaux als zijn meester heeft hij immers op jonge leeftijd al geleerd dat slippertjes niet meteen ‘du jamais fait’ zijn in de Vlaamse politiek. Plagiaat is ook al lang geen issue meer, dat leerde hij van zijn kartelpartner. SLP mag dan wel origineel klinken, google zorgt er echter voor dat die luchtbel geen Lernaut&Hauspie-iaanse proporties aanneemt. SLP is reeds sinds 1877 het acroniem voor de ‘Socialist Labor Party of America’. Benieuwd of ze verder hebben gekeken dan de eigen jongerenafdeling en de homepage van hun Amerikaanse naamgenoot of gaat Lambert ‘zijn’ partij uit de as laten verrijzen op Marxistische fundamenten?

Burgies, world of warcraft (een computerspel ‘op internet’) – spelers en andere digitalen kennen SLP ongetwijfeld beter in volgende context:

SLP has three different roles for devices. A device can also have two or all three roles at the same time.

* User Agents (UA) are devices that search for services
* Service Agents (SA) are devices that announce one or more services
* Directory Agents (DA) are devices that cache services. They are used in larger networks to reduce the amount of traffic and allow SLP to scale. The existence of DAs in a network is optional, but if a DA is present, UAs and SAs are required to use it instead of communicating directly..

(cache = een kopie van een verzameling data op een medium dat sneller toegankelijk is dan het medium waarop de originele data opgeslagen is; Wikipedia)

Zolang de heer Lambert als voorzitter/directeur aanwezig is moeten, in deze context, partijgenoten/agents via hem om met elkaar te communiceren. De Detroit river is niet meteen de Mosel en Windsor is Trier niet. Nikkel, kwik en andere metalen zijn in grotere concentraties aanwezig dan Marxisme maar een man als ‘centraal planbureau’ lijkt me niet meteen te stroken met de theorie.

En is er in deze context nog een rol weggelegd voor die andere Geert, Bertje en Bettina:
Today most implementations are daemons that can act both as UA and SA. Usually they can be configured to become a DA as well.

Ach op dagen dat de politiek ons minder kan bekoren kunnen we toch nog rekenen op grootheden uit het verleden. Eddy Merckx en Wilfried Meert zouden immers in navolging met Lance Armstrong hun comeback hebben aangekondigd. Meert zou mikken op de spelen van Londen. Eddy zou in 2009 alle grote rondes willen winnen met Axel als meesterknecht. Faema heeft zich al opgeworpen als ‘de enige logische keuze’. Armand Pien laat weten geen comeback te overwegen bij gebrek aan groentetuin.

A la guerre comme à la guerre

Aan de horizon schuift een schim schichtig van boom tot boom. Zijn getokkel echoënd door de vallei die ooit wemelde van soortgenoten en volgers. Zijn kenmerkende kreet ‘wiii fiiii’ die ramen en deuren deed beven en anderen deed rillen bereikt de wordt gesmoord en bereikt de hoeve enkel nog op koude winterdagen als ‘Wie Viel?’
-notities van Crembo 10 Dec 2010 ‘het einde van de blogger’-

Er zijn zo van die mensen, je ziet ze soms als je in de trein zit of die enkele keer dat je je toch maar aan de bus waagt. De bus is in mijn ogen de meest weerzinwekkende vorm van transport. Ik heb het dan niet over de tourbus die je netjes in de alpen afzet, maar wel over dat gedrocht dat de binnenstad verpest en een grondige hekel lijkt te hebben aan fietsers, de lijnbus. Jammer genoeg zijn er zo van die dagen dat je niet anders kan dan er gebruik van te maken. Maar goed, er zijn dus mensen die er graag gebruik van maken. Mensen die liever niet zelf fietsen of wandelen maar verkiezen om als sardienen in een blikken doos naar hun bestemming te worden gebracht. Tijdens de rit staren deze mensen apathisch voor zich uit, een enkeling kijkt dromerig naar buiten als het grijze landschap aan hem/haar voorbijgaat en de rest kijkt afkeurend naar ‘die vreemde’. De bus.
Wel ik denk dat De Crem zijn beleidsverklaring op een bus heeft geschreven, daags na het analyseren van Pulp Fiction met zijn bijbelgroep. Die bijbelgroep moet ongetwijfeld een vette kluif gehad hebben aan Marcellus Wallace. Marcellus Wallace, niet bepaald een koorknaapje maar wel een sterk voorstander van monogamie (http://www.youtube.com/watch?v=JNT5zvd3g2M). De volgende ochtend aan de bushalte in Aalter sluimerde er echter een andere mantra door Crembo’s hoofd:
Ik zal mij meedogenloos op hen wreken, in mijn toorn zal ik hen straffen, en dan, als mijn wraak hen treft, zullen ze weten dat ik De Crem ben. (Ezechiël 25:17)

Die wraak treft na de blogger nu ook de militair. Dat minister De Crem zelf lijf en leden volgegoten heeft in NY zonder daar bij stil te staan, daar moeten anderen maar voor boeten. Zo lijkt dat nu eenmaal te werken in de politiek. Als je project naar de haaien gaat vernieuw je je imago en start je iets nieuws op. En al de rest, dat is 'collateral damage'. Binnenkort de wederopstanding van het wenend Bertje?

Ach, wat zou de Belgische politiek zijn geweest als Crembo zijn bijbelgroep niet had gehaald en braaf met vrouw en kinderen naar Canvas had gekeken.
‘De volgende ochtend aan de bushalte in Aalter echode een mantra door Pieter’s hoofd: Blikken doos, blikken doos ...’

Sinterklaas - Santa Claus

Uitleggen wie of wat Sinterklaas is gaat niet over een leien dakje. Sinterklaas – Santa Claus is niet die dezelfde man met rode mantel en witte baard als de door de Coca Cola en andere plat gecommercialiseerde ‘Santa Claus’. Al doet de Sint de laatste jaren aardig zijn best om in de Bondgenotenlaan op te duiken terwijl de meisjes nog in rokjes gehuld gaan.
Ondanks het gebrek aan rokjes en het gure weer (gevoelstemperatuur -11°, een windje dat strak genoeg is om lekker te surfen en een sneeuwtapijt dat maar niet kan kiezen tussen blijven liggen of opstaan en weer doorgaan) is de Sint ook tot in Windsor geraakt. Hij heeft op de deur geklopt, HARD geklopt. Een piet heet hier een ‘mailman’ en blijkbaar zijn de Georoutes hier wel met succes ingevoerd. Waar je in Senegal gecharmeerd of gefrustreerd kan worden door de ‘toi tu as la montre, nous ... on a le temps’ is het credo van de postbode hier ‘Time is money’.

drag queens

De overwinning van Obama kon hier op de nodige euforie rekenen. 5 November ebt echter langzaam weg en de euforie ruimt plaats voor gegronde angst. De eerste sneeuw die nu nog dartel over bomen en huizen heen dwarrelt zou dit jaar wel eens voor een roetzwart tapijt op Windsor’s wegen kunnen zorgen. De auto-industrie lijkt op zijn laatste liters te lopen. Het onderhoudsboekje doet niet veel goeds voorspellen en de nieuwe mecanicien moet wachten tot zijn onderdelen aankomen. De leveringsdatum zou wel eens te laat kunnen zijn voor Detroit en Windsor. De ‘eenmalige’ kapitaalinjectie waarmee ze de turbo hier weer op gang willen zwengelen roept immers weerstand op bij de republikeinen. Zouden ze gezien hebben dat je Europese wagens nu al met een druk op de knop kan starten? Worden het koude nachten die te talrijk zijn vooraleer de nieuwe Sint zijn werk kan doen? Of kijgen de Dinosauriërs uit de Detroit Delta toch hun ‘Indian Summer’? Windsor wacht gespannen af.
De Halloween versiering die massaal in het straatbeeld aanwezig was de afgelopen maand wordt slechts sporadisch vervangen door een vaak schreeuwerig maar soms schuchter kerstlichtje.
Onze eerder apathische houding jegens al dit feestgedruis is blijkbaar een doorn in het oog van de moeder van Ben’s vriendin (inderdaad: de moeder Van de vriendin Van ..). Terwijl wij nog steeds gespannen het rottingsproces van de pompoen voor onze voordeur volgen heeft de vrouw in kwestie van onze salon&keuken een sparrenbos gemaakt. 4 kerstbomen (een voor elk?) van elk zo’n 50cm staan zich hier stierlijk te vervelen en wachten vergeefs op een kindje Jezus of een bal.
Na de Halloween extravaganza mag je begin november een week rondlopen met een klaproos op je borst ter nagedachtenis van WO I. Ten voordele van ‘Breast Cancer Awareness’ is het nu ook in Canada sociaal aanvaard om in het roze gekleed te gaan als man. De kleur doet mijn ogen echter onrecht aan en ik volg deze trend dan ook met minder overtuiging dan Halloween. Canada, een land van drag queens met de Queen als staatshoofd.

Rudy Loser and God love students!

Het post-halloween effect is niet te onderschatten. De hype, de spanning, de ettelijke uren voorbereiding, alles gecumuleerd in een avond en daarna het grote gapende gat.
Daags nadien ten huize ‘700 Bridge’: een Belg, een Nieuw-Zeelander en twee Canadezen vieren samen Halloween. De dag nadien gaat de Belg 12km lopen, naar de kapper en worstelt hij met artikels in de bib. De dag nadien vertrekt de kiwi om 9 AM naar zijn werk. De dag nadien doen de Canadezen ... hun uiterste best om de dag voordien niet in geuren en kleuren op te werpen.

Voor mijn eerste snit op Canadese bodem had ik een strategische datum uitgekozen, de dag na Halloween. Ik hoopte hiermee de drukte te ontwijken en falen van de kapper zou met de mantel der geesten bedekt kunnen worden en daardoor geen ‘issue’ hoeven te worden. De goedkoopste kapper in Windsor is ‘Rudy & Nancy’. Zelfs al was het de duurste geweest dan nog zou ik naar Rudy zijn gegaan voor ‘Rudy’. Rudy van Rudy & Nancy is bij mijn weten de opper-Rudy. James Bond films zijn aan hem niet besteed, niet verwonderlijk als je achternaam Loser is (ik neem volgende keer zeker een foto van zijn kappers diploma!) en Rudy is vereerd dat hij mag Nancy mag eren door AL!! het werk aan haar te delegeren. Ik heb de man zelf geen haar zien krengen.
Nancy, een Aziatische die hier per post voor Rudy is toegekomen, is haar 10 dollar meer dan waard! Ik kan er weer een tijdje tegen en ga voortaan opnieuw fris geknipt en getrimd door het leven (ik heb de scheerschuim (even) aan de kant geschoven voor een trimmer).
The week(s) after mag de turbo al even wennen aan de lucht hier in Windsor. Mijn weekdagen breng ik door in het labo (9AM – 4PM), de weekends breng ik grotendeels door in de bib (een dikke 20/24U open) en de overige actieve uren zit ik in de fitness, de klimzaal of ga ik lopen/zwemmen. Maandagnacht heb ik verbeterwerk moeten verrichten, volgende maandag heb ik een belangrijke presentatie, volgende vrijdag mijn eerste les (zelf geven!), de dagen tussenin moet ik programmeren voor een taak en deze vrijdag heb ik een belangrijk gesprek met ‘mijn advisor’. Maar ik heb geen vrees want ‘God loves students’!

I'm Luigi, number one

Daags voor Allerheiligen wurmen de Canadezen zich in de vreemdste en foutste outfits onder het mum van Halloween. Net zoals de Sint bij ons zijn beste paar schoenen in de Bondgenotenlaan verslijt in de weken voor 6 december, zo staan de winkels hier bol met Halloween prullaria. Mocht de wereldbeker voetbal ooit verplaats worden naar eind oktober dan zou Nederland zich hier zeker gesteund weten. Pompoenen en oranje bekers, oranje tandenborstels, oranje lampen,.... hup Holland hup!
Om een verkleedpartij zit ik nooit verlegen! Enige uitleg bij mijn kostuumkeuze is echter nodig. Een van mijn huisgenoten is een verwoed ‘gamer’ en blijkbaar is ‘gamen’(spelletjes spelen op de tv of de computer; mijn grootmoeder leest mee) hier doodnormaal. Al mijn huisgenoten en verwanten zijn vertrouwd met Wii, Xbox, Playstation en andere. De tv en console (het kastje waarmee je het spel speelt) nemen een centrale plaats in op feestje hier in Canada. Ongeloof? Op het feestje dat wij gegeven hebben voor Halloween was ik de enige gastheer die liever muziek had dan ‘achtergrond-tv’. De volgorde voor wat ze in Windsor onontbeerlijk vinden voor een feestje kan je afleiden uit onderstaand bericht (mbt kerstfeestje van het biomechanica labo):
“I will supply the beverages .. beer, wine, vodka (Kerri :)), etc. I am sure there will be scotch on hand as well for those brave enough to sample. My place isn't the biggest, but there is room to drink and eat and play guitar hero (I don't have it .. but I know a few of you do :)). Tim says he will dance for us as well if the opportunity arises.”
Ter verduidelijking: beverages(6 referenties naar drank/drinken!) – ‘guitar hero’ (een computerspel) – dancing
Als Toad (Leigh, Mario (Ben) en Luigi (ik) trokken de ‘700 Bridge boys’ klokslag 23u downtown. Wario (Jamie) moest toen reeds afhaken. Gepakt en gezakt met go-carts en getrimde valse snorren trokken we naar de bars. Aan de ‘honest lawyer’ was de file het minst aanzienlijk. Onze outfits hadden succes en we werden her en der staande gehouden door vreemden die met ons op de foto wouden. Posseren en de picture-pose incl. Geforceerde glimlach bovenhalen was de boodschap. De tijd die we in onze outfits hadden geïnvesteerd had zijn effect niet gemist. Even waren wij ‘the talk of the town’ maar onze roem was vergankelijk. Klokslag 2u gaan de tapkranen dicht en ruimt de magie plaats voor ontnuchtering. Het meest opmerkelijke aan de avond: de ‘minder kieskeurige dames’ zijn ook in verkleedkleren zijn makkelijk te herkennen (verpleegster, kort ‘gerokte’ cowgirl, prostituee,...); wij wonnen de ‘costume contest in de honest lawyer met als hoofdprijs 100 dollar; ik sta op de foto met James Hetfield en Dave Grohl (foto’s op facebook).

Realisme, optimisme, obamisme

Wouter Van Bellingen is zonet grof wild geworden op de transfermarkt van de wetstraat. Patricia Govaerts heeft zich aangeboden als running mate van Herman Decroo, maar deze heeft geweigerd. Té blauw voor de VLD, maar te paars voor Dedecker, een politieke carrière bij VB is mogelijk indien Ignace eindelijk eens vanuit de heup leert te slaan. McCain heeft tussen enkele SM-sessies door overigens contact opgenomen met de media-adviseur van Patricia Govaerts. Deze zou met slaande deuren huize Crombé hebben verlaten om de eerste vlucht naar Alaska te nemen. Neemt Palin dan alsnog de schuld op haar?

Obama is grootser dan de flippo’s ooit waren. Iedereen kent hem en iedereen is voor hem. Facebook profielen, dat van drie Filip Dewinters incluis, worden aan hem afgestaan ‘als stem’ en Belgen, Canadezen en Oezbeken dansen voor hem. Het jaareinde krijgt kleur en heeft er weer een nieuwe feestdag bij! 4 November zal voortaan Obama-dag zijn. Na jarenlange strijd met sperperiodes en mond- en klauwzeer als uitlopers krijgen de twee bebaarde blanke mannen nu dus ook concurrentie van uit ‘vreemde oorden’. De zwarte man brengt niet de roe maar wereldvrede voor allen! Hm blijkbaar heeft de woordvoerder van menig Miss België kandidate de oversteek ook al gewaagd.

De ‘Tiger Woods guy’ heeft gewonnen, uitbaters van rusthuizen kunnen op hun oren slapen en de politieke carrière van Goedele Liekens is in de kiem gesmoord. Wie weet krijgt de Vlaamse ‘soccer mom’ toch nog haar kans, in de tussentijd kan Merel zich verder verdiepen in moeders lectuur alvorens tot het veldwerk over te gaan.

Zebra's en rode vleugels

Na een korte wandeling met zicht op wat de skyline van Windsor moet voorstellen, kwamen de drie p’tits belges aan bij de Joe Louis Arena. Meer dan 50%korting was voldoende om ons de rivier te doen oversteken voor een ijshockeywedstrijd. De arena telt zo’n 22.000 zitjes die toch voor een dikke 80%vol zaten. De toeschouwers hier verschillen wel wat met 'de supporter' van bij ons.
Ik ben wel al eens als toeschouwer naar sportwedstrijden gaan kijken. Van klasse sporten als Formule 1, zwemmen en klimmen tot spelletjes als eerste klasse voetbal en andere. Mijn vroegste levendige herinnering als toeschouwer is een voetbalmatch. Ik mocht samen met mijn overbuur en ‘de Robbie’ naar KVMechelen gaan kijken ‘met de Robbie zijne pa’. Ik was toen nog niet de beer die ik nu ben, erediensten werden nog niet aan mij opgedragen en mijn lichaam had de status van kathedraal nog niet bereikt. Ik was een ukje, een dropke, mijn lichaam had destijds meer weg van een klein Maria kappeleke (het soort dat je enkel nog langs kronkelende Vlaamse wegen aantreft) waar het dak was van afgewaaid en Maria een van de zijmuren had gebruikt als vlot om samen met haar kindje Jezus betere oorden op te zoeken. Ik was niet meteen de grootste.
Die match ‘met de Robbie zijne pa’ was dan ook een kleine jongen tussen de grote jongens ervaring. Net voor ik de deur uitliep en de auto in te springen, ritste mijn moeder mijn jas toe, gaf ze me een kus op de wang en stopte een muts in mijn jaszak ‘want die was ik zeker vergeten’.
Uiteraard was ik die vergeten, een man besteed zijn tijd niet aan zo’n futiliteiten.
Als jonge welpen tussen de leeuwen brulden wij onze ploeg naar de overwinning, dat was toch ons plan. Halverwege de eerste helft kregen mijn welpenoortjes het echter koud en besloot ik dat een muts toch best iets mannelijks had. Moderne mutsen zijn ‘kant en klare’ trek over je hoofd toestanden. De muts die in mijn jaszak zat was echter een old skool model, een uitgerekte ellips die aan beide zijde is dichtgestikt. Het opzetten van een old skool muts vereist de nodige aandacht. Tijdens de zoveelste ‘chocomousse gaat eraf en chocolat komt erop’ kreten regen waar ik de bijdrage aan de overwinning van ‘ons KV’ maar niet kon vatten, ging ik dan ook aan de slag. Verbazend snel had ik de juiste vorm te pakken en stond de muts op mijn hoofd. Verbazend snel had ‘de Robbie zijne pa’ mijn muts te pakken en zat ze weer in mijn jaszak. KVMechelen speelde tegen Charleroi (de zebra’s), wij stonden achter het doel van dé KV, mijn muts had zwart met witte strepen.
Of de kakkers met onze steun hebben gewonnen weet ik niet meer, ik weet alleen dat ik koude oren had en nooit nog met ‘de robbie zijne pa’ naar de voetbal ben gaan zien.
De Red Wings spelen in rood-wit, de Rangers spelen in het rood-wit-blauw. Gesterkt door mijn ervaring koos ik voor een neutrale kleur van trui met als opdruk ‘university of Windsor’.
In de NHL is er echter geen scheiding tussen de verschillende supportersvakken, iedereen zit hier vrolijk naast mekaar. De wedstrijd is echter maar 70% van de ervaring, de rest van de tijd brengen de fans door met het aan en afhalen van pizza’s, donuts, hamburgers, hotdogs, popcorn, cola, bier, whisky en andere dranken. De sportconsument leeft hier! zoveel is duidelijk.
Het gamma aan kreten is hier zeer beperkt, supportersliederen nagenoeg onbestaande. Ik heb mijn uiterste best gedaan om de Red Wings naar een gevecht te schreeuwen maar geen van de Red Knights die zijn handschoenen durfde te werpen om de vuisten op te rapen. De Red Wings zijn een finesse ploeg en mijden elk gevecht, ze wonnen wel in over-time met 5-4 van de Rangers. De fans leken me echter meer 'spectators' dan 'supporters'. Mijn buurman zat getooid in een Red Wings jersey, kocht hot dogs en dronk bier maar brak niet bepaald de stilte toen 'zijn ploeg' hem nodig had.
Ijshockey is niet enkel leuk om te doen maar ook om naar te kijken, een echte aanrader! Maar als je kan ga dan kijken naar ploegen als de Edmonton Oilers, die vechten wel.
Ik probeer een van de komende weken een wedstrijd van Windsor mee te pikken, ‘no finesse but lots of fists’.

Na de i-pod de i-94

Vorig weekend (17-19 oktober) ben ik voor de eerste keer de rivier over gestoken. De Verwerpelijke Staten houden er een ‘dry feet’ policy voor migranten op na en omdat het maar zelden regent in de tunnel onder de Detroit river was onze (Inge en Manu, 2 Belgen die al iets meer belegen zijn in Windsor reisden ook mee) kans op droge voeten meer dan realistisch. De kans om ongezien voorbij de douane te geraken meer dan optimistisch. De binnenkant van Caesars Palace heb ik nog niet gezien en ook dit gokje liet ik aan mij voorbij gaan.
De jongens en meisjes in het blauw hebben blijkbaar een voorliefde voor jonge mannen met donker haar. Vooral in Charleroi aka Bxl-South heb ik al meermaals van een extra portie affectie mogen genieten. Cowboy- en andere verhalen van buitenlanders die na hun aanraking met de US Customs nu ondergedoken leven in Canada noopten mij om mijn ontluikende baard zijn zicht op de wereld te ontnemen. Met weemoed keek ik hoe mijn donkere stoppels zich als lemmingen in de sifon storten. De langzame volgers moesten zich haasten om met de laatste snikken uit de kraan de sifon nog te halen. Ik verdapperde en haalde de nivea boven, glad als een aal zou ik de boys in blue verslaan.
De babybilletjes die mijn oren verbonden, krijsten onder de winterse ‘Windsor wind’ maar als een koene krijger bleef ik ijzig kalm en immer vriendelijk. Wachten op de bus is niet mijn hobby, geef mij maar de fiets op de (benen)wagen. Entertainment alom op de bus als blijkt dat Canadezen graag heel vroeg beginnen met ‘indrinken voor de match’ (Detroit Red Wings vs New York Rangers). De rit door de tunnel ging verbazend vlot, de blauwe brigade kwam snel dichterbij ... ze naderden.
Efficiëntie is NIET aan Kanadiërs of Amerikaanders besteed! De bus stopt net na de tunnel aan een douane kantoor, iedereen moet uitstappen, papieren tonen en terug de bus in.
Wacht, dat ging verbazend snel! Wat dan met ‘checkpoint Sam’, met bommenwerpers, bommenleggers en illegale onderleggers?
De buschauffeur wacht na het uitstappen een kleine 4 minuten, tot zijn cassette van Engelbert Humperdinck is teruggespoeld, en zet vervolgens zijn gevaarte weer in beweging. Wie na die 4 min nog niet door de controle is geraakt moet wachten, krijgt een papiertje en mag of met de volgende bus mee of krijgt een ander papiertje en mag te voet verder. Controleren voor mensen op de bus gaan zou té gemakkelijk zijn.
De doorgang voor KanAmerikanen gaat bi-zonder snel: next-swipe-next ....
De doorgang voor verderfelijk gespuis uit vreemde landen als Kirgizië, Tadzjikistan, Turkmenistan en andere Belgistans moeten echter een speciaal document voorleggen. Eens je dit document in je bezit hebt mag je 90 dagen lang genieten van de vlotte doorgang aan alle grenzen van de U-state-it Nights. Zonder dit papiertje ben je echter als een gigantische immodiumtablet in een door cheeseburgers en cola ontregelde flora. Je bent wel welkom maar je hoort er niet echt thuis en dat laten ze je maar al te graag weten.
Ik was die immodiumtablet, maar dan wel gladgeschoren en met een glimlach tot net onder de oren (over the top but not too much! That’s the US way).
Mijn strijd begon! De teerlingen waren geworpen en Caesar stond achter me. Deze paleiswacht zou niet kraken, niet terugpraten en blijven lachen. Mijn tegenstander deed echter net hetzelfde. De koude oorlog had zijn hoogtepunt bereikt, mijn kinderkaken stonden rood van verlangen en van de warme busrit.
Mijn glimlach en ik, wij verzaakten niet!
De douanier was niet geheel onontvankelijk voor zoveel charme en hij nam zowaar de pen ter hand en vulde een deel van mijn i-94 formulier in. Ik veronderstel dat het document probeert mee te surfen op de golf van andere i-hypes zoals de -pod, -phone en in de US bij republikeinen populaire –rak.
Het groene kleinood was op een wip en een knip ingevuld en slechts een kleine formaliteit scheidde mij van een blij weerzien met de buschauffeur ... fingerprints.
Geen zwarte inkt en rollen met de vingers maar een hoog technologische scanner. De ingenieurs in kwestie zijn blijkbaar wel een niche vergeten in hun design, klimmers. De daadkrachtige douanier deed zijn best om me door de reanimatie van mijn vingers te praten ‘breathe on it’, ‘breathe on it again’, ‘breathe harder’, ‘push harder’ maar mijn ‘fingerprint’ had reeds enige tijd de achterdeur genomen, wellicht om als een wezel de lemmingen te gaan opwachten. Na herhaaldelijke pogingen nam de man dan toch genoegen met het beetje aan informatie dat hij uit mijn rechterwijsvinger kon halen en konden wij onze weg verder zetten, te voet want de bus chauffeur was net als de wezel en de lemmingen reeds ver op het hazenpad gevorderd.

Met dank aan de windmill in Sandwichtown, gibraltar climbing hall en mijn eigen 'fingerboard'!

CCC: Candy Coffee Columbia

Zondag werd verzamelen geblazen bij de Bloomfields. Met zijn elven schoven we, na een wandeling in een ander bos, de benen onder tafel om de kalkoen te nuttigen. Vreemde ‘side dishes’ zoals squash bleken heel lekker te zijn. Squash lijkt op een pompoen maar is de ‘sier’variant, groen of gele kleuren. De bereiding ervan is heel makkelijk (doormidden klieven, ontpitten en een uurtje omgekeerd in de oven en daarna uitlepelen en vervolgens pureren). Een feesttafel in Canada lijkt niet helemaal op een feesttafel in België. Uiteraard is de tafel groot en voorzien van de nodige decoratie. Maar daar waar ik een simpel bloemstuk of een paar kaarsen gewoon ben blinken schitteren de tafels hier door slingers en snoepgoed. Een paar stevige ruikers toppen dit aroma-bombardement af. Niets op tegen, maar toch even anders dan thuis.

De kalkoen was heerlijk en het gezelschap eveneens. Als afsluiter van de dag volgde een dessert-buffet en een glas wijn in de hottub. Dit hele weekend heeft mijn batterijen weer stevig opgeladen. Windsor is Schoonzicht niet, Gibraltar climbing hall is de Hungaria of Fontainebleau niet, maar ik ben helemaal klaar voor de rest van dit semester.
Na een weekend van dat bol stond van ‘eerste ervaringen’ (jagen, thanksgiving, Hillsdale, Canadese bossen en een 16!!!baanvakken brede autostrade (ter hoogte van Toronto)) zijn we op de terugweg gestopt voor mij eerst Tim Hortons koffie. Tim Hortons is zowat de Canadese Starbucks, er is er een op elke straathoek en je ziet overal mensen rondlopen, joggen, rolschaatsen, fietsen, ... met een bruine beker van ‘Timmy’s’.
Omdat de autosnelweg toch zou kreunen onder de terugtocht van de city-folks uit de country side zijn we over secundaire wegen van Hillsdale naar Waterloo gereden om daar de homestretch tot Windsor in rechte lijn aan te vatten.
De batterij van mijn camera was jammer genoeg niet opgeladen, geen foto’s dus.
Heel wat ‘first experiences’ and I liked it. Ik ga proberen van met kerstmis toch ook een kleine week in de natuur door te brengen. Ik heb een Columbia outlet store ‘ontdekt’ waar zelfs mijn gierige geldbuidel gniffelt om sommige prijzen. More to come...

Hunting is not shooting!

Als je als kalkoen de 2e dinsdag van oktober haalt dan mag je camouflage pak er best wezen. De tweede maandag van oktober vieren ze hier in Canada Thanksgiving. Gigantische ovens worden gevuld met gigantische kalkoenen. Gigantische auto’s voeren mensen naar ovens, kalkoenen en familie.
Ik mocht dit weekend mee met Leigh naar zijn ouders in Hillsdale, zo’n 6uur rijden van Windsor (Noord-Oostwaarts). Tijdens de heenrit in de PT Cruiser waren we met z’n drieën: Leigh, ik en een gigantische kater. Gelukkig hadden we weinig verkeer en verliep de rit zonder al te veel hindernissen en scherpe bochten zodat de kater niet al te hard aandrong om gelucht te worden. Zaterdagochtend kregen we beide, de kater had toen reeds het hazenpad gekozen, een Canadian breakfast. Spek, eieren, aardappelen, toast met boter, spek, eieren, spek, toast, spek ... een stevige maaltijd dus. Omdat het niet altijd spek kan zijn trokken we daarna op jacht in de bossen van Hillsdale op zoek naar partridge. Mijn lodderig oog heeft 4 patrijzen vakkundig zien vluchten. Geen gebulder uit de loop, ze jagen hier niet met een tweeloop maar met een shotgun, de vogeltjes en de bomen deden hun werk net iets te goed. Omdat er toch op iets geschoten moest worden gingen we op zoek naar ander wild. Ook ik kreeg mijn kans! Een geweer (met kogel, 270 voor de kenners) met een grendel zoals de Duitse wapens in ‘den oorlog’ hadden deed dienst als verlengstuk van mijn mannelijkheid. Gebogen over de laadbak van de pick-up truck, benen gespreid en met de kolf stevig in de schouder ging ik op zoek naar een waardige tegenstander. Geritsel in het struikgewas, twijgjes breken, de spanning stijgt... Ik probeer mijn hartslag laag te houden ... eerst een beetje en daarna steeds meer... dead on target.. ik knijp in de trekker en mijn kogel vertrekt! Een ongelofelijk gesuis gaat door mijn oren, maar mijn schouder zit nog steeds netjes in de kom en voelt eigenlijk nog zeer fris. Vakkundig werp ik de huls uit en raap ze vervolgens op om de 100m die mij van mijn prooi scheiden in looppas te overbruggen. Huppelen leek me wat gevaarlijk met al die geweren in de buurt. Gehurkt en hijgend aanschouwde ik mijn ‘vol’treffer. Mijn schot was horizontaal netjes waar ik het hebben wou, maar zat zo’n 10cm onder de vitale organen. Zeker van mijn stuk wandelde ik trots en voldaan terug ‘dat is alvast een kartonnen doos minder om konijntjes te terroriseren’. Ik ondernam een iets minder succesvolle poging met een zwaarder kaliber (30.06 semi-automatic) maar trof de roos niet. ½ mag dan voor de lotto wel een aantrekkelijke kans zijn, maar een echte jager doet toch beter. Om mijn ‘stats’ op te trekken ging ik voor mijn laatste poging dan ook resoluut voor de kill met de shotgun. 20m tussen schutter en doel en een wolk van hagel om de meest verstrooide jager bij te staan. Zonder steun en met de kolf in de schouder ... een enorme knal ... mijn eerste bekommernis was dit keer niet ‘was het raak?’ maar wel ‘hangt mijn arm er nog aan ?’. De terugslag van de shotgun is belachelijk, maar doeltreffen doe je er wel mee.
Bij deze wil ik graag een paar mythes ontkrachten:
De terugslag bij een wapen met lange loop gaat linear naar achter, dus niet omhoog zoals in de films.
Arnold mag nog zoveel olie smeren en shakes drinken als hij wil, geen mens die een shotgun ‘single handed’ hanteert kan dat ding controleren.
De kalkoen voor zondag zat gelukkig al in de frigo en dus konden we na een lange jacht (lees: boswandeling, ‘hunting is not shooting’) huiswaarts keren. De tijd tussen het avondmaal hebben we besteed aan het oplappen van het dak van een schuur. De enige maaltijd die zo’n dag niet op een sisser kan laten eindigen is een steak. Met Van Halen op de achtergrond werkte ik mijn steak binnen. De kater was afwezig maar het bier liet ik toch maar passeren.

The four horsemen of the apocalypse

Verraad, valse meester, de anti-christ

Obama staat voor verandering, de man die eigenhandig de schimmel uit de politiek zal halen. De Belgische politici genieten echter de twijfelachtige eer de ruiters te mogen zijn van een andere schimmel. In de wandelgangen van de wetstraat is al menig Vlaming (het klinkt hier even beter dan Belg) voor schut gezet.
Eind ’96 ging het om frankskes die de jannekes en miekes, verblind door nationale trots en gerustgesteld door zowat iedereen met een strohalm aan macht in België, verloren toen ze samen met Jo&Pol hun zeepbel zagen barsten.
Eind ’08 gaat het om euro’s die jannekes, mohammeds en natashas met emmers naar de kust zien vloeien.
Waarom krijgt Fortis een F van de regering en Dexia een B of op z’n minst een deliberatie? Een heel gordijn aan drog- en andere redenen zullen de komende dagen waarschijnlijk de voorpagina’s van de kranten sieren. Voor jan-modaal en al die andere in onze multi-culturele samenleving zal het antwoord op deze vraag waarschijnlijk achter deze constructie verborgen kunnen blijven. Een blik op de raden van bestuur spreekt echter boekdelen. De raad van Fortis had Maurice. In Melle, waar ik op internaat heb gezeten, was Maurice de kuisman die steevast, met een op zijn onderlip balancerende half gedoofde sigaret, de wc’s moest kuisen. De Maurice van Fortis had op het moment van de waarheid nog evenveel politieke uitstraling als zijn naamgenoot uit Melle. Voor hem gold dan ook ‘my kingdom gone’.
De raad van bestuur van Dexia daarentegen herbergt kleppers als Dehaene, de voorzitter van het ACW en nog een handvol burgemeesters. Belangenvermenging zegt u?
Of Mohammed Dehaene kent valt te betwijfelen. Janneke en mieke kennen hem zeker wel! Dehaene was immers ook lid van de raad van bestuur van die andere ‘zekere investering’ Lernout & Hauspie. Waar Hans und Grettel in ’45 niet wegkwamen met een goedkoop excuus als ‘wir haben es nicht gewusst’ lijkt dit voor Jean-Luc probleemloos te werken. Toegegeven de feiten zijn zeker niet te vergelijken. Of het ook een tweede keer lukt ... waarschijnlijk wel (voor als u het zich afvraagt, toeval)

Hongersnood

De honger naar succes, ook wel drang genoemd, is voor sommige onweerstaanbaar. Zijn lokroep luider dan duizend kelen die op aangeven van Regi in het sportpaleis die handen, die handen, die handen in de lucht steken om vervolgens ‘I would walk on water’ te schreeuwen naar hun jonge god met! blonde manen maar zonder orhodontist.
Rico, Schumacher en Schleck ze mochten allemaal lek rijden, terugkomen deden ze toch, de goden van het peloton. Betrapt op cera, niet de gelijknamige bank die nu onderdeel uitmaakt van KBC (toeval, dat weet u ondertussen toch al) en dus afgeschreven wegens verbrand... ware het niet dat de jockey van deze ‘zwarte parel’ patrick Lefevere heet. Lefevere zou met zijn hypocrisie niet misstaan op de schimmel die op en neer huppelt over de wetstraat. De Rico’s, Schumachers en Schlecks die komen terug en zullen dat blijven doen zolang de teugels in handen blijven van de huidige menners. De mennekes en ketten die langs de kant staan met vlag en vaandel zullen dat ook blijven doen. ‘wat moeten we anders doen meneer?’ De ARD lijkt daarop een antwoord te hebben gevonden, Meneer en menner lijken in het Duits dan ook sterker op mekaar (toeval, uiteraard).

Oorlog

Oorlog was het vandaag in Afghanistan, Irak, DR Congo en vele andere landen. Gisteren kon mits zeer vrije en ruime interpretatie Gent aan dat rijtje worden toegevoegd. Na het verklaren van hun onafhankelijkheid halen de Gentenaars nog maar eens het nieuws. Dewinter en de zijne kwamen een paar stevige linkse tegen (al zulen er ook wel een paar linksen zijn die een rechtse gesmeten hebben) op weg naar een debat aan de faculteit letteren en wijsbegeerte. Het moet goed vertoeven zijn daar in Gent!

Het vierde paar was bleek en ziekjes en bleef daarom op stal.

From striking 'so little' to strikingly solid

De temperatuur schommelt hier de laatste dagen als een goede huisvader-aandeel op en neer. De ene dag is het tegen de 25° en zonnig, de andere is het zonnig weer bij een magere 8°. Of dit enige invloed heeft gehad op de, zoals eerder aangehaalde, sterk verminderde vechtlust bij de stakers is onzeker. Wat wel zeker is, is dat morgen voor de eerste keer in ongeveer 2,5 week er weer lessen zullen zijn.Eindelijk weer wat werk en meer mensen.
Allemaal goed en wel zo'n staking, maar om mensen te leren kennen is het niet ideaal. Een groot deel van de studenten zijn gedurende de staking huiswaarts getrokken en de feestjes en andere welkom-activiteiten zijn ook niet doorgegaan. Gelukkig was er nog de klimzaal, waar ik overigens aardig op weg ben om deel van het meubilair te worden.
De afgelopen dagen stonden dan ook bol van het mensjes-kijken aan de riverside, klimmen en speurneuzen.
Het mysterie van de afwezige cheerleaders in Windsor is ontrafeld en pikanter dan verwacht in het toch wel gelovige Canada! De Sunday Telegraph mag beweren wat ze wil over de gevaren van het cheerleader zijn. De Windsor cheersquad is niet ten onder gegaan aan massale paraplegie of een plotse carpeltunnel epidemie door te zware pompons.
Een van de huppeltrutjes had blijkbaar een hidden agenda en wou het schoppen tot Hollywood-ster. De screentest met haar vriendje is hierbij 'door stom toeval' in zo'n 300 studenten hun inbox terecht gekomen, samen met haar 'lijvig' portfolio. De schande bleek te groot om te verwerken en dus werden de meisjes naar hooters verwezen en namen de 'roids boys naast het beuken ook het huppelen op zich. Toeval of niet, de ‘tea-time’ visualiserende lans in het logo van de lancers moest enige tijd later plaats maken voor een manmoediger exemplaar dat trots ten aanval trekt. Toch toevallig al dat toeval hier in Windsor.

Tu dors Claude?

In Canada spreken ze officieel twee talen, Frans en Engels. Net als in de Ustated Knights zijn er hier binnenkort verkiezingen. Helaas geen reality show waarin een ex-miss, een zwarte, een bejaarde en een John Doe het tegen mekaar opnemen. De kandidaat premiers nemen het achtereenvolgens tegen mekaar op in een Engels en een Frans debat. Ik kan me maar met moeite van de indruk ontdoen dat ze de (wereld)politiek hier niet volgen. Het eerste debat heb ik dus gemist. Voor het tweede zat ik wel klaar. Ik had voor de gelegenheid zelfs een bananasplit klaar gemaakt! De promotie/campagne filmpjes lieten immers uitschijnen dat het er hard aan zou toegaan. Een politiek debat volgen in het Frans blijkt voor de zappende Canadees echter te uitdagend en dus dubben er er vrolijk op los. Omdat ik me liever niet in de schoenen plaats van een 35 jarige huisvrouw uit Marche-en-Famenne die Ridge, Brooke, Taylor en Sally dagelijks ziet worstelen met in het Frans onuitspreekbare voor- en plaatsnamen, ging ik op zoek naar een Franstalige zender. Tussen de reclame door zag ik een uiterst flauw debat met een overijverige moderator. Geef mij dan maar Biden vs Palin met een fris pintje. Voor zij die het gemist hebben, volgens Palin zitten de Taliban-i in Irak en is Joe Biden(!) oud.
Omdat ik er heilig van overtuigd ben dat dubben de tweetaligheid niet ten goede komt, nam ik vandaag de proef op de som. Met een t-shirt voorzien van het opschrift ‘Tu dors claude?’ trok ik ten velde. Mijn experiment is ondertussen 4u5min bezig en ik ben nog niemand tegen gekomen die deze zin foutloos kon vertalen. Sterker nog! Ik ben al 5 mensen tegen gekomen die niet eens wisten dat de opdruk in het Frans was. Voor de volledigheid, 85% van mijn proefpersonen hebben minimaal een Bachelor degree en iedereen krijgt hier 4 jaar Frans op school (dat laatste heb ik van horen zeggen).
‘Tu dubb claude?’

Elvis leeft! Leve Elvis! Leve Thorsten!

Het falen van een lange baard als vermomming bij Saddam en Karadzic heeft de King ertoe aangezet om zijn bakkebaarden niet langer te gebruiken als bretellen. In vorm geschoren, lichtjes aangekomen en zonder jumpsuit maar wel degelijk de enige echte. Te bezichtigen in de Walmart van Windsor elke weekdag tussen 8u30 en 16u. Maar wees snel! De King houdt niet van de winkel, te groot en te druk en veel te onvriendelijk. Weldra weerklinkt door de krakerige boxen in de Walmart dan ook ' Elvis has left the franchise'.

De tekstjes op dit blog zijn op waarheid gebaseerd maar worden met een stevige laag Caran d’Ache gemaskeerd. Ik probeer regelmatig foto’s te uploaden op facebook en zal mij taggen in foto’s die anderen van mij uploaden.

Weldra deel ik via die weg een foto van mijn favoriete football speler. Zijn handtekening heb ik niet, maar ik denk dat hij van Duitse afkomst is. Zijn vader, Karl-Heinz Hunger was een slager die zijn stiel in Darmstadt leerde en in de jaren ’70 emigreerde met zijn vrouw Gertrud. Samen kregen ze drie kinderen: Rosina, Ludwig en Thorsten. Thorsten was al als baby een flinke knaap en is er nooit echt in geslaagd dat babyvet weg te werken. Thorsten Hunger speelt nu met een door hem zelf gekozen nummer, gebaseerd op de films uit het thuisland, American Football in Canada.

Daisies and dandelions

The battle of Waterloo was won on the playing fields of Eton. The war in Iraq was probably lost in the game of football.
Rugby: A brute’s game played by gentlemen
Football: ...

Dit weekend was er een thuis wedstrijd van de Lancers (football team) tegen Ottawa. Omdat ze op het hoogste niveau (NFL) het spel bij momenten stil leggen om de Tv-kijkers met reclame te kunnen bombarderen vond ik het niet nodig om van bij de kick-off aanwezig te zijn. Ik had verwacht om een groteske uiting van masculiniteit te zien, met dansende cheerleaders als kers op de taart.
Het jammere aan verwachtingen is dat als ze niet overtroffen worden je teleurgesteld achter blijft. Een leger van 150 be-spandexte mannen van alle maten en kleuren stond naast en op het veld klaar om netjes ingepakt in polymeren met mekaar de strijd aan te gaan. Het toeval wil dat er tijdens dit alles ook een aangebrande en van naad voorziene rugby bal tot vervelenstoe de zwaartekracht tracht te verslaan.
Laat het duidelijk zijn, op tv is het best wel aangenaam om naar te kijken. De samenvatting van elke wedstrijd duurt zo’n 10 seconden. De wedstrijd in zijn geheel is echter even spannend als het herbekijken van de eerste 250 kilometer van La primavera. De kans dat je de team selectie haalt lijkt me even groot als het succesvol afwerken van een sollicitatie bij Tobback’s paarse brigade.
Mijn arendsoog speurde vergeefs de wijde velden af op zoek naar door lsd-gedreven opverende lusthompen. Helaas, helaas, driewerf helaas! Geen cheerleaders hier in Windsor. Voor huppelen en dansen moet je op! het veld zijn.
De zweeffase van de bal eindigt vaak zo eenzaam en verlaten op een turfstrook zonder maten. Slechts heel zelden, bijna nooit valt de bal niet eenzaam dood. Gracieus of lamlendig, het einde vinden ze hier geweldig! Na elke ‘play’ staan er wel enkele spelers te huppelen en te springen, als waren het communicantjes in een veld vol madeliefjes.
Wat het testosteron toppunt van het weekend had moeten worden bleek dan ook eerder een uiting van manlove in zijn puurste vormen.
Gedaan met die zever. Terwijl de laatste lancers het veld verlieten stond ik reeds in de Beerstore met diepe stem en al krabbend van de keuze te genieten.

Football: Daisies and dandelions are part of the play, but football players themselves are nowhere near gay

Rumble in the jungle

Ondanks de afkomst van mijn Sherwood was ik niet in staat om defensies te splijten of met ziekmakende kracht de tegenstand te verpulveren. Oekraïens hout in Belgische handen blijkt niet opgewassen tegen de Canadese hockey(schaats)vaardigheden. Dat een van mijn tegenstanders de broer bleek te zijn van een actieve NHL speler deed mijn aura van onoverwinnelijkheid tanen. De afwezigheid van beschermende kledij, op handschoenen na, ontnam de rest van mijn ‘hybris’.
Omdat vechtend ten onder gaan eervol is ging ik desalniettemin met die intentie het ijs op. De eerste schifting was bij deze een feit, daar waar de anderen vlot over het muurtje op het pas ‘afgereden’ ijs sprongen besloot ik immers om via de grote poort ,aka het deurtje voor gekwetsten, de arena te betreden.

‘Float like a butterfly and sting like a bee’
Als krinkelende winkelende waterdingen schoten de Canadezen mij links en rechts voorbij. Canadees zijn is moeilijk als je op schaatsen staat!
Ik voelde me als een waterbuffel en achtte de kans op lacteren met een lekkere mozzarella als trots resultaat dan ook groter dan het verslaan van mijn directe tegenstander. Wegens chronisch gebrek aan vulling voor zelfs een instap trainingbra en de afwezigheid van een degelijke afkolf pomp week ik toch af van dit verder overigens feilloze plan en besloot om mijn kans te gaan.

‘your hands can’t hit what your eyes can’t see’
Een geluk dat de puck zwart is en dat ik wel met een puck overweg kan. Na 45min evenwichtsoefeningen waarbij mijn Sherwood mij meermaals heeft rechtgehouden ben ik erdan toch in geslaagd om te scoren, zonder daarbij offside te staan! Om het spannend te houden kon je enkel scoren door tegen de doelpalen te schieten, dus niet gewoon in het net rammen.
‘when you’re as great as I am, it’s hard to be humble’

Na een uurtje wedstrijd en een kleine 45min ‘opwarming’ was ik dankzij mijn energie efficiënte schaatstechniek volledig opgebrand. Moe en nederig verliet ik het ijs, de wedstrijd was gedaan en lessen zijn geleerd.
Er is schaatsen en schaatsen. Met mijn niveau van schaatsen zou ik waarschijnlijk nog niet in aanmerking komen van de Canadese variant van ‘Koningslo B’. Maar oefening baart kunst, zou Jan Hoet in de kelders van het SMAK een trainingscomplex hebben staan met legbatterijen en andere kweekprogramma's? Door doorzettingsvermogen bereikt de slak de ark! En net als Belgen zijn Canadezen voor de underdog, de noeste werker, de flandrien, de canadien. Hoera er is hoop en hoop doet leven! Behalve dan voor wijlen koning Boudewijn.
De schoenmaat van je klimschoenen opgeven als maat voor een paar schaatsen is ook geen aanrader, maar evenmin een geldig excuus.

Long John from Sherwood, Ukraine

Het is donderdag 25 september, buiten is het 27° en binnen 70. Mijn laptop doet zijn best om ‘accidents and compliments’ van Soulwax tot zijn recht te laten komen. Ik hou mezelf recht op het olijke viertal dat ik deze middag op de bbq heb laten sidderen. Van 4° in de frigo tot 400 op de grill, benieuwd hoeveel van die energie er ook daadwerkelijk uit die hete honden gehaald kan worden.
Zeven jaar hebben krakers ‘de schapenstraat’ gekraakt. Evenveel jaren, zeven dus, had Opus Dei er de leegstand gepredikt. Mijn herinneringen gaan naar al die jaren ervoor, toen er van computers en gsm’s geen sprake was en je zomaar bij de mensen thuis langs kon gaan. Omdat het weekend heilig is en ‘part of the weekend never dies’ belde familie altijd 2 keer, zo deden wij dat toch als we naar de Schapenstraat gingen. Zeven maal zeventig maal prevelde de pastoor ook steeds in zijn misvieringen. Een modern christen heeft daar allemaal geen tijd voor en sms’t vrolijk ‘490* vrgf k e andr zn schld’.
Zeven maal zeven is 49 en laat dat nu net het getal zijn dat op mijn kasticket van de Canadian Tire prijkt. Het is donderdag 25 september 4:49pm als ik met mijn ‘Sherwood PMP 6087’ de winkel buitenwandel het is 27° en een vreemd gevoel overvalt me ... Canadees zijn is zo moeilijk niet!
Deze ochtend at ik toastbrood en dronk ik koffie, deze middag at ik hotdogs waarvoor ik speciaal de bbq aanstak en dronk ik cola. Ik heb het merendeel van mijn uren vandaag ik een met lucht gekoelde ruimte doorgebracht terwijl het buiten lekker warm is. EN hier sta ik dan, als kleine Belg met een Sherwood. Het is net als in een koud zwembad springen, niet voelen gewoon GAAN! Morgen ijshockey!!
Maar vanavond toch maar gewoon klimmen en daarna ‘all you can eat pizza’ voor 10 dollar, sommige waarden zijn nu eenmaal onvervangbaar.

övar klänga

Terwijl het in België kartels, roze dozen en andere politieke miskleunen blijft regenen ben ik er hier in Windsor vandaag toch in geslaagd om productief bezig te zijn. Mijn fingerboard (een nogal groot (50cm) uitgevallen klimgreep om de vingerpezen en spieren op te trainen/onderhouden) lag hier de afgelopen weken maar wat stof te verzamelen omdat de huisbaas een afkeer heeft van het betere boorwerk. Vrijdag ben ik mijn ‘plan’ aan de technicus van HK gaan voorleggen en deze namiddag hebben we dat dan zoals echte mannen IKEA-gewijs in mekaar gezet. Zonder nog naar het plan om te kijken dus, tenzij op het einde om te zien of het op het prentje van de doos lijkt of te zoeken waar die extra plank voor moet dienen. Geen voorgeboorde gaatjes en houten pluggen in te kleine gaatjes rammen! The Kinadian way maakt gebruik van powertools en ‘two by fours’. Die laatste zijn helemaal gaan 2*4m maar wie is een Galliër om een ander volk ‘raar’ te noemen.
Zou het kunnen dat ze met hun woordgebruik in de werkkamer aka toolshed een pasmunt zoeken voor dat gasgedrocht dat ze hier een bbq durven noemen?

Een stand-in voor Nolle Versyp in ‘de draaimolen’ zal Don nooit worden maar het resultaat mag er best zijn en zijn truck, die de naam 'two by four' waardig zou kunnendragen, trouwens ook! Ondertussen hangt mijn fingerboard netjes te ‘free standen’ in de garage zonder enige schade aan ons huis. Menig ‘rock hard body’ en ‘couch potato’ heeft er zijn/haar lusten al op kunnen botvieren en het staat nog! Weldra in een IKEA bij u in de buurt de ‘övar klänga’.

In de schaduw van mijn övar klänga zagen de stakers er vandaag trouwens maar zielig uit met hun ‘strejka skylt’. Geen hevig gewapper meer vandaag, zelfs het ijsberen voor het gebouw begint meer op een smeekbede tot rust te lijken dan op de ‘onverwijlde’ roep om erkenning Misschien kan Bart De Wever zich morgen aansluiten, je krijgt er gratis koffie en de mensen op straat herkennen je. De basis van politiek toch?

Pruim-appelsienen uit 1904

De staking blijft voortduren en eigen initiatief is blijkbaar nodig om het sociaal leven hier te jumpstarten. ‘The boys at 700 Bridge’ probeerden dit met een ultimate frisbee game en BBQ. In een land waar curling populair is, is het moeilijk om aan te nemen dat het spektakel gehalte van frisbee te laag ligt om volk op de been te krijgen. Het zal dan wel aan het medium, facebook, gelegen hebben dat er ondanks geen werk/les en een brandende zon weinig mensen kwamen opdagen voor de frisbee match. Veel lopen dus, maar wel een aangename manier om de namiddag mee door te komen.

Rond zessen of 6ish zoals dat hier heet schoten de eerste vlammen door onze bbq. Geen stoerdoenerij aan het vuur, de bbq’s hier werken immers op gas. Eens die sissy variant aan is (aan een wieltje draaien en op 1 knop duwen) zit de taak als ‘vuurmaker’ er al snel op. BBQ’en wordt hier dan ook niet tot een kunst verheven. Niemand probeert mekaar de loef af te steken met het lekkerste gerecht of origineel gebruik van alcohol in de nabijheid van vlees. Een bbq bestaat hier uit hamburgers, punt gedaan. Geen pasta, geen aardappelsalade, geen worstjes, ribbetjes of koteletten! De enige skills die waarmee Canadezen op een bbq aandraven zijn de ‘beer drinking skills’. Het bier en de shots vloeiden rijkelijk, lang voor het eerste vlees uit de vriezer (ontdooien is voor pussies) werd gehaald. De bbq ging vervolgens enkele keren terug uit en aan tot ik mijn portie van drie hamburgers binnen had.

In de knusheid van onze living kwamen de shotlglazen al snel weer boven water en shottails (cocktails in shotglas) werden aardig gepruimd. Een aanwezig maneblusser trok dit pruimen door en werkte zijn weg door onze laatste appelsien zonder daarbij de vloer of het aanrecht te ontzien. Deze hilarische taferelen en andere bezorgen de man in kwestie ongetwijfeld zijn ‘fifteen minutes of fame’ hier in Windsor. Gesterkt door zijn succes en dat van dé KV werd ‘you’ll never walk alone’ ingezet. Deze versie zal niet direct zijn plaats kennen in het rijtje met Frank Sinatra en Johnny cash maar ze mocht er best wezen.

The day after zal bij velen een andere Johnny Cash hit domineren, ‘I hurt myself today’. Met de smaak van Leffe, Duvel, Chimay en andere bieren nog vers in mijn geheugen was ik vrijwel probleemloos in staat om de overdreven lokroep van Carling en Labatt Blue te weerstaan. Om 9u deze ochtend begon ik dan ook aan mijn eerste en meteen ook laatste poging om zelf croissants van ‘scratch’ te maken. Piet Huizentruyt en anderen zullen het misschien heiligschennis vinden, maar na twee uur vruchteloze arbeid zweer ik bij het bladerdeeg dat in de frigo’s van de delhaize ligt. Ik ben er trouwens zeker van dat ook Mimi en Ilse dat gebruiken en wie weet ook Piet himself als hij geen camera’s over zijn schouder heeft hangen. Net als in Leuven zal ik hier dus geen lekkere koffiekoeken kunnen eten. Mocht iemand een bakker in het Leuvense kennen die in slaagt van een degelijke koffiekoek te maken, laat gerust iets weten! Je doet er niet alleen mij maar ook Fons, de tuinman/conducteur, er een groot plezier mee. Als wederdienst geef ik meteen de naar mijn, altijd bescheiden, mening beste bakker mee: de bakkerij in Milly-la-Forêt, op de uithoek van het plein in Milly naast de PMU. Zekere een amandelkoek of zeven bestellen, de beste in hun soort!

Mijn poging tot voltarwebrood met verse rozemarijn was wel gelukt, in die mate dat er ik zelfs een deliberatie op het examen van ‘beroepskennis voor bakker’ mee in de wacht zou kunnen slepen. Brood en spelen dus dit weekend in Windsor, met wisselend succes.

ps: bedankt voor de entertainment Manu 'money shot' en geniet nog van de overwinning van KV Mechelen

Na Yves Leterme komt de afzakbroek

De VLAM doet al jaren haar uiterste best om het West-Vlaamsche vlees te promoten. De euforie bij de overwinning van Yves Leterme heeft ondertussen plaats gemaakt voor enige wrok en wrevel. Sinds Yves zijn troon probeert te bestijgen heeft geen varken meer het journaal van 19u gehaald. Ja ik weet dat de nota’s van Dehaene met eigenaar in HD en op breedbeeld pijnlijk scherp waren, maar daar heeft de vleesindustrie weinig boodschap aan.
Omdat West-Vlaanderen in het verleden zeer sterk was in het uitzenden van zijn zonen, ga maar eens na in hoeveel landen Lernaut&Hauspie bedrijven hadden, mikt de VLAM nu duidelijk op de internationale markt.
Het Britneyke kunnen we ze nog vergeven maar het stevige lobbywerk dat ertoe geleid heeft dat afzakbroeken niet langer verboden zijn in Florida, nee daar kan ondergetekende niet mee leven. Toen ik op de lagere school zat leerden ze ons hoe je volgens de regels van de kunst het adres op een enveloppe moest schrijven. Indien bleek dat je blaas niet groot genoeg was om deze opdracht zonder pitstop tot een goed einde te brengen dreigde het ‘sponsenbroekje’ als substituut voor je nat maar wel sociaal aanvaard exemplaar. Geen van beide broekjes werd onder de heup gedragen! Zelfs in de jaren ’80 stond de technologie al ver genoeg om een ‘one size fits all’-bermuda te maken. De afzakbroek is dan ook een teken van onwil en niet van onkunde. Dit fenomeen kan ook niet afgedaan worden als een door testosteron ingegeven modelapsus. De meest modebewuste kopers van allen, meisjes tussen 14 en 18, storten zich immers ook op de voor hun beschikbare variant van de afzakbroek, nl. de ‘miss sixty taille basse’. Ach Van het Groenewoud zei het al eerder ‘ze maken ons kapot meneer’.
Ceinturen en bretellen zijn aan de moderne westerling niet meer besteed, de ouderdom heeft blijkbaar de weg naar mijn kathedraal gevonden en valt aan daar waar deze het zwakst is ‘de modeschakel’.
Maar een kind van de jaren ’80 kraakt zo snel niet, wij zijn immers opgegroeid met ‘Jan zonder vrees’ en daar kan geen leger teletubbies tegenop. Waar een wil is, is een weg en die weg ligt in ... Oeganda! Daar is de West-Vlaamse lobby slechts een schim en moet zelfs de minirok eraan geloven. 11949km tussen Uganda en Windsor, waarvan een stevig aantal gezwommen mag worden. Ergens daar tussenin ligt Ribeira Grande, een deel van Kaap Verdië, daar moet het goed vertoeven zijn! Vrouwen in minirokken en mannen in een deftige bermuda meer moet dat niet zijn meneer. En voor al wie het waagt die dress-code te doorbreken dreigt de sponsenbroek!

alfa males en kappa joggings

Vandaag was er een heuse openlucht tentoonstelling gewijd aan het Griekse alfabet.
Met trots draag ik 'enthousiast' als adjectief in mijn totem maar er zijn grenzen. De alfa males en beta bi-atches deden hun uiterste best om hun favoriete en zinloze combinatie van Griekse letters te promoten (mocht er een van die society clubjes zo orgineel geweest zijn om het spijkerschrift te promoten dan had ik het misschien nog overwogen) en prostitueerden daarbij schroomloos hun 'god vanbinnen'. Een van de weinige zaken die ik uit de lessen van de 21eE heb onthouden is dat God een jaloerse man is en hij het niet zo begrepen heeft op afbeeldingen en verafgoding. Na enig beraad besloot ik mijn bijbelse kennis niet verder in de praktijk te brengen en geen 'Jesus at the temple' scène te vertolken (voor de niet-kenners of luie-lezers: Jesus Christ Super Star, de film uit 1973! een aanrader). Bij de roeistand (netjes in Latijns aflabet trouwens) ben ik wel wat langer blijven staan, maar training om 5:30Am op meer dan 10km van mijn deur...daarvoor was het meisje dat net voor mij een foldertje nam niet 'uitnodigend' genoeg.

De klimzaal was vandaag een klein succes:
De routebouwers waren aardig in de weer geweest en menig series boulderprobleem had het licht gezien sinds mijn laatste bezoek. Dit keer was ik ook niet meer alleen om de boulders aan te vallen (omdat namen onthouden niet mijn grootste gave is ontbreken deze). De mensen met wie ik vandaag geklommen heb gaan naar Kentucky om te sportklimmen en boulderen, daar zouden meer (sport!)klimroutes liggen (EN overhang!!) dan in de Niagra Escartment (op +/- 4u30 rijden).
Bij gebrek aan een toog aan/in de buurt van de klimzaal gaat het socializen wat trager. Een van de komende weken ga ik toch is solliciteren voor een plaatsje in de auto (het is 6u rijden dus gaan ze enkel de lange weekends). In de tussentijd weet ik wat gedaan, naar de fitness!! De nieuwe boulders zijn vrijwel allemaal super krachtig en het effect daarvan op de locals heb ik vandaag mogen ervaren.

Goosebumps

Na een weekend te hebben genoten van het Belgisch zomerweer (non-stop regen van vrijdag tem zondag) kwam de aankondiging van een 'faculty strike' vandaag alsnog als een donderslag bij heldere hemel. Dinsdag om 12 AM gaat de staking van de faculty members in. Ik hoor daar gelukkig niet bij en kan dus vlotjes tussen de smeulende olievaten naar de fitness of het labo gaan om mijn ding te doen. Afwachten of mcCarthy erin geslaagd is om Mao uit het 'rode Windsor' te houden:
"We shall heal our wounds, collect our dead and continue fighting!"

De verhoogde druk door de aangekondigde staking laat zich echter maar matig uitdrukken in isobaren. De temperatuur lag vandaag gevoelig lager dan de afgelopen dagen en ik heb dan ook mijn teva's en korte broek thuis moeten laten. Niettegenstaande deze maatregelen was ik nog ondermaats gekleed voor het weer en reed ik , voorzien van de nodige goosebumps, eerder angstvallig de KFC op de hoek voorbij.
Mijn stakingsplannen liggen al klaar:
het zwembad opzoeken, klimmen en nagaan hoeveel succes ik had kunnen hebben als ik bakkerij Calleeuw in Winksele had overgenomen. Dat laatste zou me in het 'little Italy' van Windsor moeten brengen. Na mijn vruchteloze zoektocht naar een bureau bij een Griek ben ik meer dan benieuwd.

The wonders of Windsor

De steenworp tussen Windsor en Schoonzicht mag dan zelfs voor Brabo wat ver zijn, toch verschilt Windsor niet zoo veel van Leuven. Enkele van de zeven wonderen van Leuven kom je hier met enig 'geluk' dagelijks tegen:

De levenden lopen onder de doden

De kans dat Ignace Crombé weldra de straatstenen boven het ongerijpt vlees verkiest is bestaande. De kans dat Windsor in een dergelijke verkiezing door de voorrondes en televoting geraakt ... indien McAuliffe de show zou presenteren zou het verdict ongetwijfeld ‘NUTS’ luiden.
De slabakkende autoindustrie (stijgende olieprijzen en een vraag naar zuinige (gëimporteerde) wagens) hebben Windsor de afgelopen jaren de koppositie in werkloosheidsgraad bezorgd en veel geld of moeite besteden ze hier niet in city development. Een week ‘on the block’ leverde dan ook volgend kleurrijk tafereel op:
• 2 arrestaties
• 7 zwerfkatten, al dan niet met staart, gelijktijdig in onze ‘tuin’
• een uit de hand gelopen baseball experiment tussen 2 broers was de aanleiding voor een volgende arrestatie
Billy-Bob en Billy-Ray aka trailertrash troef dus.

Het altaar buiten de kerk ...

Aan decoratie ontbreekt het in het huis van de hillbilly (aka sportsbar) niet. Een ruwe schatting van het aantal lcd-&plasmaschermen komt aardig dicht bij het aantal tapkranen op de toog (14! Met elk een aangesloten vat pils van een ander inferieur merk). Bier kan, sans gêne, vlot vanaf 12u gedronken worden tot 2pm. Ondergetekende is er echter nog niet in geslaagd om het zo lang vol te houden in de bars.

De trots van de stad zijn het casino (dat deel uitmaakt van de Ceasars Palace group uit Las Vegas) en Chrysler. Ik doe mijn best om met beide zo weinig mogelijk in aanraking te komen. Mijn beperkte kennis van kansberekening en ietwat Schotse karakter wat betreft geldzaken rekenen moeiteloos af met de aantrekkingskracht van het fonteinfestijn van Caesars Palace. Omdat mijn kansen bij Chrysler minder sterk zijn, heb ik me een fietshelm aangeschaft. Wit-blauw en veel reflecterende stroken, een gedrocht dat zelfs vanuit een Hummer duidelijk zichtbaaar is, moeten mijn lopende investeringen in vnl mijn hoofd veilig stellen.

Stefan groet 's morgens de dingen

Dag lezertje met de fiets op de vaas me de bloem ploem
Dag stad naast de Ustated Knights
Dag brood op de tafel
Dag klimmerke-klim met de pof
En
Dag klimmerke-klim met de pof
Pof
En klim
Van het klimmerke-klim
Goeiendag

DAAG-
DAG student
Dag lieve assistent
Dag kleine reizelijn mijn