Verraad, valse meester, de anti-christ
Obama staat voor verandering, de man die eigenhandig de schimmel uit de politiek zal halen. De Belgische politici genieten echter de twijfelachtige eer de ruiters te mogen zijn van een andere schimmel. In de wandelgangen van de wetstraat is al menig Vlaming (het klinkt hier even beter dan Belg) voor schut gezet.
Eind ’96 ging het om frankskes die de jannekes en miekes, verblind door nationale trots en gerustgesteld door zowat iedereen met een strohalm aan macht in België, verloren toen ze samen met Jo&Pol hun zeepbel zagen barsten.
Eind ’08 gaat het om euro’s die jannekes, mohammeds en natashas met emmers naar de kust zien vloeien.
Waarom krijgt Fortis een F van de regering en Dexia een B of op z’n minst een deliberatie? Een heel gordijn aan drog- en andere redenen zullen de komende dagen waarschijnlijk de voorpagina’s van de kranten sieren. Voor jan-modaal en al die andere in onze multi-culturele samenleving zal het antwoord op deze vraag waarschijnlijk achter deze constructie verborgen kunnen blijven. Een blik op de raden van bestuur spreekt echter boekdelen. De raad van Fortis had Maurice. In Melle, waar ik op internaat heb gezeten, was Maurice de kuisman die steevast, met een op zijn onderlip balancerende half gedoofde sigaret, de wc’s moest kuisen. De Maurice van Fortis had op het moment van de waarheid nog evenveel politieke uitstraling als zijn naamgenoot uit Melle. Voor hem gold dan ook ‘my kingdom gone’.
De raad van bestuur van Dexia daarentegen herbergt kleppers als Dehaene, de voorzitter van het ACW en nog een handvol burgemeesters. Belangenvermenging zegt u?
Of Mohammed Dehaene kent valt te betwijfelen. Janneke en mieke kennen hem zeker wel! Dehaene was immers ook lid van de raad van bestuur van die andere ‘zekere investering’ Lernout & Hauspie. Waar Hans und Grettel in ’45 niet wegkwamen met een goedkoop excuus als ‘wir haben es nicht gewusst’ lijkt dit voor Jean-Luc probleemloos te werken. Toegegeven de feiten zijn zeker niet te vergelijken. Of het ook een tweede keer lukt ... waarschijnlijk wel (voor als u het zich afvraagt, toeval)
Hongersnood
De honger naar succes, ook wel drang genoemd, is voor sommige onweerstaanbaar. Zijn lokroep luider dan duizend kelen die op aangeven van Regi in het sportpaleis die handen, die handen, die handen in de lucht steken om vervolgens ‘I would walk on water’ te schreeuwen naar hun jonge god met! blonde manen maar zonder orhodontist.
Rico, Schumacher en Schleck ze mochten allemaal lek rijden, terugkomen deden ze toch, de goden van het peloton. Betrapt op cera, niet de gelijknamige bank die nu onderdeel uitmaakt van KBC (toeval, dat weet u ondertussen toch al) en dus afgeschreven wegens verbrand... ware het niet dat de jockey van deze ‘zwarte parel’ patrick Lefevere heet. Lefevere zou met zijn hypocrisie niet misstaan op de schimmel die op en neer huppelt over de wetstraat. De Rico’s, Schumachers en Schlecks die komen terug en zullen dat blijven doen zolang de teugels in handen blijven van de huidige menners. De mennekes en ketten die langs de kant staan met vlag en vaandel zullen dat ook blijven doen. ‘wat moeten we anders doen meneer?’ De ARD lijkt daarop een antwoord te hebben gevonden, Meneer en menner lijken in het Duits dan ook sterker op mekaar (toeval, uiteraard).
Oorlog
Oorlog was het vandaag in Afghanistan, Irak, DR Congo en vele andere landen. Gisteren kon mits zeer vrije en ruime interpretatie Gent aan dat rijtje worden toegevoegd. Na het verklaren van hun onafhankelijkheid halen de Gentenaars nog maar eens het nieuws. Dewinter en de zijne kwamen een paar stevige linkse tegen (al zulen er ook wel een paar linksen zijn die een rechtse gesmeten hebben) op weg naar een debat aan de faculteit letteren en wijsbegeerte. Het moet goed vertoeven zijn daar in Gent!
Het vierde paar was bleek en ziekjes en bleef daarom op stal.
Obama staat voor verandering, de man die eigenhandig de schimmel uit de politiek zal halen. De Belgische politici genieten echter de twijfelachtige eer de ruiters te mogen zijn van een andere schimmel. In de wandelgangen van de wetstraat is al menig Vlaming (het klinkt hier even beter dan Belg) voor schut gezet.
Eind ’96 ging het om frankskes die de jannekes en miekes, verblind door nationale trots en gerustgesteld door zowat iedereen met een strohalm aan macht in België, verloren toen ze samen met Jo&Pol hun zeepbel zagen barsten.
Eind ’08 gaat het om euro’s die jannekes, mohammeds en natashas met emmers naar de kust zien vloeien.
Waarom krijgt Fortis een F van de regering en Dexia een B of op z’n minst een deliberatie? Een heel gordijn aan drog- en andere redenen zullen de komende dagen waarschijnlijk de voorpagina’s van de kranten sieren. Voor jan-modaal en al die andere in onze multi-culturele samenleving zal het antwoord op deze vraag waarschijnlijk achter deze constructie verborgen kunnen blijven. Een blik op de raden van bestuur spreekt echter boekdelen. De raad van Fortis had Maurice. In Melle, waar ik op internaat heb gezeten, was Maurice de kuisman die steevast, met een op zijn onderlip balancerende half gedoofde sigaret, de wc’s moest kuisen. De Maurice van Fortis had op het moment van de waarheid nog evenveel politieke uitstraling als zijn naamgenoot uit Melle. Voor hem gold dan ook ‘my kingdom gone’.
De raad van bestuur van Dexia daarentegen herbergt kleppers als Dehaene, de voorzitter van het ACW en nog een handvol burgemeesters. Belangenvermenging zegt u?
Of Mohammed Dehaene kent valt te betwijfelen. Janneke en mieke kennen hem zeker wel! Dehaene was immers ook lid van de raad van bestuur van die andere ‘zekere investering’ Lernout & Hauspie. Waar Hans und Grettel in ’45 niet wegkwamen met een goedkoop excuus als ‘wir haben es nicht gewusst’ lijkt dit voor Jean-Luc probleemloos te werken. Toegegeven de feiten zijn zeker niet te vergelijken. Of het ook een tweede keer lukt ... waarschijnlijk wel (voor als u het zich afvraagt, toeval)
Hongersnood
De honger naar succes, ook wel drang genoemd, is voor sommige onweerstaanbaar. Zijn lokroep luider dan duizend kelen die op aangeven van Regi in het sportpaleis die handen, die handen, die handen in de lucht steken om vervolgens ‘I would walk on water’ te schreeuwen naar hun jonge god met! blonde manen maar zonder orhodontist.
Rico, Schumacher en Schleck ze mochten allemaal lek rijden, terugkomen deden ze toch, de goden van het peloton. Betrapt op cera, niet de gelijknamige bank die nu onderdeel uitmaakt van KBC (toeval, dat weet u ondertussen toch al) en dus afgeschreven wegens verbrand... ware het niet dat de jockey van deze ‘zwarte parel’ patrick Lefevere heet. Lefevere zou met zijn hypocrisie niet misstaan op de schimmel die op en neer huppelt over de wetstraat. De Rico’s, Schumachers en Schlecks die komen terug en zullen dat blijven doen zolang de teugels in handen blijven van de huidige menners. De mennekes en ketten die langs de kant staan met vlag en vaandel zullen dat ook blijven doen. ‘wat moeten we anders doen meneer?’ De ARD lijkt daarop een antwoord te hebben gevonden, Meneer en menner lijken in het Duits dan ook sterker op mekaar (toeval, uiteraard).
Oorlog
Oorlog was het vandaag in Afghanistan, Irak, DR Congo en vele andere landen. Gisteren kon mits zeer vrije en ruime interpretatie Gent aan dat rijtje worden toegevoegd. Na het verklaren van hun onafhankelijkheid halen de Gentenaars nog maar eens het nieuws. Dewinter en de zijne kwamen een paar stevige linkse tegen (al zulen er ook wel een paar linksen zijn die een rechtse gesmeten hebben) op weg naar een debat aan de faculteit letteren en wijsbegeerte. Het moet goed vertoeven zijn daar in Gent!
Het vierde paar was bleek en ziekjes en bleef daarom op stal.
1 opmerking:
Kleine nuance. Cera is geen bank, maar wel een coöperatieve vennootschap. Schampere uitlatingen of suggesties omtrent schimmige praktijken mogen de weinig bekende maatschappelijke engagementen en goede werken geenszins in de vergeethoek duwen. Schalkse groet van licht misnoegde vennoot. :)
Een reactie posten